Είμαι αδικαιαλόγητη το ξέρω, αλλά πραγματικά δεν υπήρχε ελεύθερος χρόνος τους τελευταίους μήνες. Βλέπετε έκανα την πτυχιακή μου και γκάζωσα στην σχολή και ναι, επιτέλους τελείωσα! Η ορκομωσία μου έμεινε ακόμα που θα γίνει (θεωρητικά πάντα) αρχές Απριλίου.

Πάμε τώρα στο θέμα του συγκεκριμένου post, οι φανατικοί του Battlestar Galactica με το που είδαν το τίτλο κατάλαβαν. Το ‘He that believeth in me’ είναι ο τίτλος του 1ου επεισοδίου του 4ου κύκλου Battlestar Galactica, ο οποίος θα είναι και ο τελευταίος (sniff sniff). Είναι σίγουρο ότι θα έχει full season, το μόνο (βασικό) ερώτημα είναι αν θα παιχτεί ολόκληρος το 2008 ή αν θα τον κόψουν στην μέση και θα προβάλουν τα τελευταία 10 επεισόδια το 2009. Δεν θα το αντέξω αν γίνει κάτι τέτοιο! Πάντως φαίνεται απίστευτα καλό από τα spoiler-free promos που έχω δει. Λίγη υπομονή ακόμα, σε 17 μέρες (4 Απριλίου) θα δούμε αν η Starbuck βρήκε όντως τον δρόμο….

Και περνάμε σε κάτι τελείως άσχετο με το παραπάνω θέμα, περί του blog λοιπόν. Πλέον έχω παραπάνω ελεύθερο χρόνο, οπότε σύντομα θα ακολουθήσουν οι περιπέτειές μου με τα linux, τί έγινε τελικά με το laptop, review του ‘Razor’ και πολλές σειρές και ταινίες.

So say we all

Αρχικά λοιπόν στήνω το PC μου στο εργαστήριο, βιδώνω τα πάντα, όλα καλά…. και φτάνει η ώρα του λειτουργικού…. Τόσα χρόνια βλέπετε έχω συνηθίσει τα Windows (σε πολλές και διάφορες εκδόσεις) και είχα και μία μικρή επαφή με Mac OS με Linux όμως τίποτα. Μόνο κάτι screenshots είχα χαζέψει και ήξερα τις διανομές που υπάρχουν.

Φτάνουμε λοιπόν στην κρίσιμη στιγμή: Ποιά διανομή να βάλω; Η πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό εκείνη την στιγμή είναι: Ubuntu. Το άλλο καλό ήταν ότι υπήρχαν ήδη σε CD στο εργαστήριο γιατί εκείνη την μέρα είχε πρόβλημα το δίκτυο και σερνότανε (η γκαντεμιά μου θα φταίει!).

Δεν μπορώ να πω η εγκατάστασή του Ubuntu (7.04 – Feisty Fawn) ήταν αρκετά εύκολη και γρήγορη. Αναγνώρισε αμέσως και την κάρτα δικτύου και ουσιαστικά ήμουν έτοιμη να ξεκινήσω. Χα! Λάθος, όπως είπα πιο πριν το δίκτυο σερνότανε, και τα updates έπρεπε να κατεβούν όπως επίσης και άλλα προγράμματα.

Κάπως έτσι λοιπόν ήταν η πρώτη-πρώτη επαφή μου με τα Linux, προφανώς έχει και συνέχεια, αλλά θα σας τα πω αύριο αυτά.

Για την εποχή της ήταν σίγουρα προκλητική και άγγιζε θέματα όπως ομοφυλοφιλία και θρησκεία, κάτι που μου φάνηκε αρκετά τολμηρό. Πραγματικά είναι από τις καλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου εκείνης της περιόδου, αλλά και πάλι δεν μπορώ να μην κάνω διάφορα σχόλια. Προειδοποιώ λοιπόν, από εδώ και πέρα ακολουθεί σαρκασμός και ειρωνία

Ας αρχίσουμε με διάφορε απορίες που είχα κατά τη διάρκεια της ταινίας:

• Γιατί δεν είπε τί έγινε στην διευθύντρια;

• Γιατί δεν τιμωρίθηκε;

• Γιατί της έδωσαν τα κλειδιά;

• Γιατί κλαίγανε οι κρατούμενες όταν τις πήγε η καλόγρια για να δουν τον οφθαλμίατρο; Γιατί είναι στραβοματικές;

• Γιατί μασούσαν όλες τα νύχια/δάχτυλά τους όταν ήταν στεναχωριμένες/φοβισμένες ή ανησυχούσαν;

• Τί καμπάνα ήταν αυτή; Βιονική;

• Αν ήταν όντως τόσο κακοί όλοι τους και τόσο αυστηροί, γιατί δεν την σπάσανε στο ξύλο με την συμπεριφορά που είχε;

• Μα καλά έτσι ξεντύνεται αυτή μπροστά στον πατριό της;!;!

• Καλά η μάνα της δεν κατάλαβε ότι έλειπε από το σπίτι;

• Δηλαδή αν ήταν ενήλικη θα την κλείνανε φυλακή ή δεν θα της κάνανε τίποτα;

• Γιατί παντρεύτηκαν μέσα στο αναμορφωτήριο;

• Δεν χρειάζονται το λιγότερο δύο μάρτυρες για έναν γάμο;

Μία θεωρία που μου ήρθε στην μέση της ταινίας:

Η Στεφανία είναι μυστκός πράκτορας και είναι εκεί για να δει τί πραγματικά γίνεται στο αναμορφωτήριο.

Και τέλος διάφορα σχόλια για την ταινία:
Σπούδασα την μοχθηρία και την ανηθικότητα όλου του κόσμου!!!!
Ζούσα έντονα, πλατιά….
Το τακουνάκι όμως το φορούσαν όλες….
Καλό τσουλάκι και αυτή! Να το κάνει με τον πατριό της.
Ποια γοητεία μωρή πυροβολημένη;

Core duo 1,73, 1Gb RAM, Integrated Intel Graphics 950, Windows Vista Home Basic. Για να δούμε λοιπόν πόσο θα αντέξει το laptop-άκι. Προς το παρόν καλό φαίνεται, αλλά θα μου πείς 3 μέρες το έχω μόνο. Μόνο που μου φαίνεται ότι με τα (σ)Vista σέρνεται ολίγον. Α ρε microsoft, το έκανες πάλι το ‘θάυμα’ σου. Αλλά δεν πειράζει πολύ αυτό, ούτως η άλλως σε λίγο θα του βάλω αναγκαστηκά linux. Εκεί θα πέσει πολύ γέλιο, γιατί από linux δεν ξέρω και πολλά.

Πάω να του περάσω τώρα τα Final Fantasy VII και Final Fantasy VIII. Το ξέρω ότι η κάρτα γραφικών του είναι για γέλια, αλλά είναι παλιά παιχνιδάκια θα τα σηκώνει. Εσείς τί λετέ;

Λοιπόν είμαι υποστηρικτής των desktop PC εδώ και χρόνια, να όμως που λόγω πτυχιακή τώρα πρέπει να πάρω φορητό. Το πρόβλημα είναι ότι πριν λίγο καιρό είδα τα macbook της Apple. Δεν είναι απίστευτα κουκλιά; Τα είδα και κόντεψε να χαλάσει το πληκτρολόγια από τα σάλια που έτρεχαν. Να όμως που λεφτά για macbook δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή. Ήθελα να το αγοράσω όταν φύγω για εξωτερικό μετά το πτυχίο, όπου έχει και καλή φοιτητική έκπτωση και εννοείται ότι το service δεν συγκρίνεται με αυτό που υπάρχει εδώ! Άρα πάω τώρα για κάτι πιο φτηνό (πολύ πιο φτηνό ) και όχι αυτό που πραγματικά θέλω *sniff sniff*

Άντε το πήρα απόφαση λοιπόν, πάμε τώρα στο άλλο πρόβλημα, τί στο καλό να πάρω; Από φτηνούς βλέπω Acer, HP και κανένα Fujitsu-Siemens. Μπαίνω σε forum και αρχίζω να διαβάζω, χάλια το ένα, χάλια το άλλο. Το τί έχω διαβάσει για Acer ειδικά δεν περιγράφεται. Δηλαδή αν δεν θέλω (και δεν έχω κιόλας) να πληρώσω 1200 ευρώ και βάλε δεν μπορώ να πάρω έναν απλό φορητό να κάνω την δουλειά μου; Η απορία μου λοιπόν είναι όντως τόσο χάλια οι εταιρείες αυτές, ή φταίει το χάλια service που έχουν στην χώρα μας; Το μόνο σίγουρο είναι ότι ακόμα δεν έχω αποφασίσει τί να πάρω….

Έχω να πω κάτι…. το Σάββατο πήγα σε συναυλία της Παπαρίζου! (όχι δεν έκλεψε κάποιος τον κωδικό μου, εγώ είμαι!)

Τίμησε λοιπόν με την παρουσία της η Παπαρίζου την Κρήτη.
Η πόλη είχε γεμίσει με αφίσες της αλλά και αφίσες του…. Νίνο που ήταν το support act της ::)
Η συναυλία ήταν να αρχίσει στις 21:30 και το Παγκρήτιο στάδιο είχε γεμίσει ήδη από τις 21:00. Μικροί-μεγάλοι είχε από όλα.
Κατά τις 22:00 σβήνουν τα φώτα και βγαίνει κάποια άγνωστη λέει 2-3 κομματάκια σχετικά καλά και φεύγει. Μετά από αυτή βγαίνει ένας άλλος άγνωστος λέει 3-4 κομμάτια, ε καλά αυτός δεν παλευόταν ήθελα ωτοασπίδες, και εξαφανίζεται πάλι. Μετά από λίγο όμως ξαναβγαίνει με μία άλλη κοπελιά και στήνονται στο πλάι για να κάνουν δεύτερες.
22:30 λοιπόν η ώρα και βγαίνει ο Νίνο. Καλύτερα να μην πω κάτι παραπάνω…. Πάντως ένα καλό είχε, τραγουδήσε μόνο μισή ώρα!
Μετά από όλα αυτά, είχε πάει 23:00, και βγαίνει πια η Παπαρίζου. Πρώτο σχόλιο, αδυνάτισε πάλι! Έβαψε το μαλλί, άνοιξε το χρώμα πάλι, αλλά αυτή η φράντζα ακόμα εκεί (άντε να μακρύνει επιτέλους!). Το πρώτο outfit ήταν χρυσό “φόρεμα” εντελώς ανοιχτό μπροστά, φορούσε μαύρο σουτίεν (wonderbra πρέπει να ήταν), μία μαύρη ζώνη και 10ποντα. Το “φόρεμα” ήταν τόσο κοντό βεβαία που όσο και αν το τραβούσε αυτό δεν έλεγε να κατεβεί. Κόντευε να φτάσει πάνω από την ζώνη. Χόρεψε λίγο η κοπέλα για 2-3 τραγούδια και μετά πήγε να αλλάξει.
Βγαίνει με ένα μπεζ σορτσάκι, άσπρο κορσέ όχι σφιχτά δεμένο και πάλι τα 10ποντα. Ε τώρα είχε μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων και άρχισε να πηγαίνει πάνω-κάτω στη σκηνή. Όμως ύστερα από 3-4 τραγούδια πάει πάλι να αλλάξει, αλλά αυτή τη φορά για να δώσει περισσότερη ατμόσφαιρα (αυτό ήθελε να κάνει τουλάχιστον) στο επόμενο τραγούδι που ήταν το ‘Teardrops’. Εμφανίζεται πάλι με σορτσάκι, χρυσή ζώνη και ζακετούλα με κουκούλα στο κεφάλι για να χτυπηθεί λίγο (όσο μπορείς να χτυπηθείς φορώντας 10ποντα ). Πιάνει τώρα τα πιο χορευτικά κομμάτια και δεν αντέχει άλλο και βγάζει τα παπούτσια για να εκφραστεί ελεύθερα (κόντινε αρκετά βέβαια αλλά αρκετές τούμπες έχει φάει φέτος η κοπέλα!). Του δίνει λοιπόν και καταλαβαίνει στον χορό. Πλησιάζουμε προς το τέλος και αρχίζει τα ποτ-πουρί άλλων καλλιτεχνών και γνωστών λαϊκών. Κάπου έδω μάλλον δεν την χωρούσε η σκηνή αφού κατεβαίνει και αρχίζει να κάνει τον γύρο του σταδίου. Αφού τελείωσε το τρέξιμο εμφανίζεται για το grand finale με ακόμα πιο ψηλά τακούνια αυτή τη φορά (το είπε και μόνη της) και σε λίγο καταλάβαμε και το γιατί, αφού φώναξε τον Νίνο στη σκηνή (χωρίς τακούνια η διαφορά ύψους θα ήταν τραγική ). Κάνουν εκεί πέρα κάτι χαζομάρούλες, αρχίζουν τα γνωστά ‘Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη νύχτα’, ‘Το καλύτερο κοινό που είχα ποτέ’ κτλ. κτλ. και τέλος ανεβάζουν και έναν γνωστό λυράρη για το ‘My Number One’ όπου και αποθεώθηκε για άλλη μία φορά από το κοινό.
Φωνητικά ήταν άψογη, έχει πάρα πολύ καλή φωνή στα live, είπε κάποια παλιά της όπως το ‘Αναπαντητες Κλήσεις’ και ‘Τρελή Καρδιά’ αλλά κυρίως πιο καινούρια. Έκανε ένα ωραίο συνδυασμό με το ‘What’s Going On’ και το ‘Φως στην Ψυχή’ και είπε και το ‘Just Walk Away’ (άψογη και σε αυτό).
Το ρεζουμέ μου, πολύ καλή φωνή, πολύ ενέργεια και καλή επαφή με το κοινό. Το μόνο που μου φάνηκε περίεργο ήταν ότι τραγούδησε μόνο για μία ώρα και ένα τέταρτο, με 4-5 δίσκους που έχει (sorry αν κάνω λάθος δεν είμαι και τόσο fan ) θα μπορούσε να πει περισσότερα.